"Προσπαθώ να είμαι έτοιμος. Για οτιδήποτε. Να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Όποτε υποτίμησα στιγμές,πράγματα και ανθρώπους το πλήρωσα. Πυρώνει η ζωή. Ό,τι βλέπω γύρω μου πιάνει φωτιά και αλλάζουν σιγά σιγά σχήμα τα ζεστά μου μέταλλα. Κάποιος να μου γλείψει τα μάτια να μην καούν. Να μου φυσήξει τα δάχτυλα να πάρω αέρα. Τα παιδιά-φθινόπωρα κλείνονται τα απογεύματα στα φροντιστήρια. Είναι η ώρα που βγαίνω εγώ με τραγούδια. Μαζεύω τους αφηρημένους. Έρχονται σαν γατιά γύρω από μια σακούλα σκουπιδιών. Τρώνε τα καλύτερα και φεύγουν. Λιώνω μεγάλα κομμάτια χρόνου,σαν παγοκολώνες παλιών ψυγείων και πλένομαι στο πρόσωπο. Καθαρίζω. Χνωτίζω τη φωλιά μου και την τρίβω. Γυαλίζω τις φλόγες μου. Ιδιοτελής από κούνια. Μετά περνάω για λίγο όλα τα κορίτσια που γνώρισα,μπροστά απ'τα μάτια μου,να πλυθούν κι εκείνα. Κατεβάζω τα σκουπίδια μου στο δρόμο. Αυτό είναι όλο. Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα απ'τα μαλλιά σου. Ξέρεις, τι θα'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα. Ξερά και κίτρινα..."
Οδυσσέας Ιωάννου
![]() |
| Πηγή: Annousaki Eleni |
Σε αυτούς τους στίχους που έβαψα κόκκινους, βρήκα κάτι που με μάγεψε πριν καιρό.. και ακόμα ομολογώ πως συνεχίζουν να με μαγεύουν. Όταν τους διάβασα για πρώτη φορά, δεν ήξερα πως ήταν κείμενο κάποιου,. πρόσφατα το ανακάλυψα και ήθελα να το συμπεριλάβω εδώ και να το μοιραστώ.
Αυτό που ήθελα να γράψω, ως μια μικρή σημείωση στους κόκκινους στίχους είναι πως παρά την αξία που έχει για μερικούς ανθρώπους να κάνεις κάτι πρώτος, δηλαδή η πρωτιά, για μένα αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία είναι η προαίρεση και ο τρόπος που θα το κάνει κάποιος.. και νομίζω πως εκεί κρύβεται όλη η μαγεία!


.jpg)