ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΓΙΑ ΔΥΟ

Αυτό το τραγούδι με ταξιδεύει..με ταξιδεύει απλά στη μοναξιά που νιώθω..που νιώθω επειδή δε γίνεται να βιώσω όπως θέλω τα όνειρα μου..
Ξέρω καλά πως δεν έχω μια πόλη για δύο, και δυστυχώς ούτε ένα τρένο για δύο μπορώ να έχω.. και ορισμένες φορές αναρωτιέμαι γιατί προσπαθώ να το βρω σε αυτό τον άδειο δρόμο.. κοιτάω δεξιά και βλέπω διάφορα μονοπάτια.. και όταν κοιτάω αριστερά απλά δε βλέπω τίποτα στον ορίζοντα..
Τουλάχιστον έχω τη μουσική να με ταξιδεύει..στα όνειρα..

To κενό...

Πως να βρεις κουραγιο οταν ολα απλα σε σπρωχνουν σε ενα κενο? Ενα κενο που μεγαλωνει κ επεκτεινεται κ δυστυχως δεν εχεις λυση, ουτε απαντηση..
Ελπιζεις πως τα εχεις βρει ολα κ τελικά αποδεικνύεται πως δε βρήκες τίποτα.. πως ολα ηταν μια παραπλανηση, πως δεν αγαπας κ δεν αγαπιεσαι κ δεν υπαρχει τιποτα.. Σε τι μπορεις να ελπιζεις λοιπον? Στο τιποτα? Γιατι στη φιλια ή στην αγάπη τελικα δυσκολα μπορεις να στηριχθεις..
Βεβαια μπορει να κανω λαθος..ισως απλα να ειναι μια μερα που εχω νευρα με πολλα κ απλα δε βρισκω κατι να ελπιζω, μια ακρη στο νημα μου..
Γιατι να μου φαινονται ολα τοσο μα τοσο δυσκολα? Το κακο ειναι πως το νιωθει ολο μου το ειναι αυτο..

Μια καινούρια αρχή

Και καθώς όλα χάνονται και εξανεμίζονται αργά..όλοι εμείς περιμένουμε κ υπομένουμε το τίποτα..κάνουμε σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις κ πάλι δε καταλήγουμε πουθενά..
Πως θα γίνει μια καινούρια αρχή, όταν τελικά δεν υπάρχει καν αρχή..πόσο μάλλον καινούρια..
Πως γίνεται όλα να είναι τόσα μπερδεμένα και να μην ξέρουμε τη λύση..να νιώθουμε πως υπάρχει μία αλλά να μη τη βρίσκουμε, να μη τη βλέπουμε, να νιώθουμε πως είναι στην απέναντι όχθη, η οποία να βρίσκεται τόσο μακριά από μας..
...απλά δεν είναι η μέρα που έχω λόγια για να περιγράψω..

απλα μπερδεμενο..

Σήμερα σήκωσε αέρα..ανέμιζαν τα μαλλιά...θρόιζαν τα φύλλα των δέντρων..άλλα πάλι απλά έκαναν βόλτα ώσπου να βρεθούν σε ένα σημείο και πολύ απλά να νιώσουν ασφάλεια..
Τι είναι ασφάλεια?Εγώ δεν ξέρω αν πραγματικά την έχω νιώσει ποτέ..αλλά θυμάμαι μια περίοδο που ίσως να βίωσα ασφάλεια, μέσα στην ανασφάλεια βεβαίως..
Έτσι λοιπον, το κάθε φυλλαράκι προσπαθούσε να βρει μια ζεστασια..ίσως να ένιωθε βαθιά μέσα του πως ένα άλλο φυλλαράκι θα το βοηθήσει..μα μάταια το πιστεύει αυτό..ήξερε πως μόνο το ίδιο μπορούσε να βρει την ασφάλεια..να τη χτίζει..να την πιστέψει..να τη νιώσει και τέλος να μπορέσει να την βιώσει..
Οπότε..σιγά σιγά όλα τα φύλλα προσπαθούσαν μέσα στην μοναχική τους πορεία, να βρουν ένα δρόμο..ένα δρόμο όσο γίνεται πιο ατελείωτο και πιο βοηθητικό ώστε κάποια στιγμή να ολοκληρωθούν και να λυτρωθούν..
Ο άνεμος συνεχίστηκε μέχρι αργά το απόγευμα..και το βράδυ απλά έμεινε ένα πολύ απαλό αεράκι..έτσι για να γρατσουνάει το παράθυρο και αυτό να τρίζει..για να θυμίζει πως όλα είναι ημιτελή και πως η ασφάλεια δεν βρήκε καταφύγιο..
Ο ήχος ήταν τόσο ήρεμος που με έριξε απλά σε ένα λήθαργο..με όνειρα..αχ τα τοσα όνειρα..μόνο να γινόταν αληθινά για μια στιγμή..έστω να ζούσα ένα..