Κλείνοντας το φθινόπωρο..

Σήμερα η μέρα έχει κάτι αλλιώτικο, κάτι ζεστό, κάτι καλοκαιρινό μέσα στο φθινόπωρο.. κλείνει και αυτό το φθινόπωρο, μας χαιρετά με πλούσια δώρα..

Περπατώντας σκέφτομαι και συνειδητοποιώ πολλά πράγματα.. ηρεμώ, χαλαρώνω.. και έχω ξεκινήσει να μιλάω μόνη μου, να κάνω κινήσεις, να αναλύω πράγματα και ιστορίες.. παλιά δεν το είχα αυτό.. αλλάζω.. μεγαλώνω..

Τις τελευταίες μέρες η σκέψη μου είναι σαν κινούμενος βούρκος.. εκεί που τα βρίσκουμε και όλα είναι μια χαρά, εκεί χανόμαστε και πάλι από την αρχή.. εκεί που αφουγκράζομαι την ηρεμία του σώματος και της ψυχής μου, εκεί παθαίνω κρίση πανικού και πραγματικά.. θέλω να ξαπλώσω στο πάτωμα.. δεν ξέρω τι πάτωμα θα είναι αυτό και ελπίζω να μην το βιώσω ποτέ στην κυριολεξία..

Λατρεύω τη σιωπή.. όσο λατρεύω και την ομιλία.. μα η σιωπή είναι χρυσός πάντα, η ομιλία όχι πάντοτε..

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και αντέχω να ακούω τη μουσική να ηχεί στα αυτιά μου, και άλλες που απλά προτιμώ τη σιωπή.. προτιμώ να ακούω τα ξένα των ξένων γύρω μου.. να χαζογελάω κρυφά μέσα μου ή και έξω μου με μία κίνηση που θα κάνει κάποιος ή με κάτι που θα πει.. έχω αρχίσει και χαμογελάω παράξενα και αυτό μου δίνει ελπίδα.. μια ελπίδα ότι ζω τη στιγμή, ότι δεν χάνω ούτε λεπτό..

Σκέψεις και σήμερα λοιπόν.. πολλές πολλές σκέψεις.. το φθινόπωρο φεύγει και εγώ έμεινα ακόμα να σκέφτομαι.. τόσα πολλά.. και τόσα δύσκολα..

Let my life be as it was before..

Ξέρεις.. δε με απασχολεί..
Φύγε και εσύ, όπως φεύγουν όλοι..
Κανένα κακό δεν θα γίνει.. δεν θα παρεκτραπώ για σένα..
Ζω στο σήμερα, τη στιγμή μου.. όσο δύσκολο και αν είναι να προσπαθώ να με προσηλώσω στη στιγμή..
Έχω τόσα πολλά να κάνω.. τώρα που φεύγεις..
Επίσης.. ξέρεις κάτι ακόμη.. νιώθω τόσο όμορφα για σένα που πραγματικά ανησυχώ που όλο αυτό δε με πληγώνει.. νιώθω τόσο ολοκληρωμένα και παράξενα.. Δηλαδή, με πληγώνει.. μα όχι όπως πληγωνόμουν.. δεν είναι το ίδιο.. είναι μια πληγή του να μην δώσω ότι όμορφο χάραξε μέσα μου για σένα σε σένα..
Δεν μπορώ να εξηγήσω τίποτα.. το μόνο που νιώθω είναι να είμαι τόσο υγιής και ώριμη μέσα μου και έξω μου.. ίσως αυτό να πονάει τους άλλους και να φεύγουν..
Φύγε και συ.. ή μήπως θέλω να μείνεις;
Μα θα ήταν άδικο να το επιθυμώ..
και το κακό είναι πως εγώ σ αφήνω να φύγεις..

Άδειασα..

Δεν ξέρω τι με πιάνει κάθε μέρα..
Ξέρω τι πρέπει να κάνω, το χω προγραμματίσει πριν κοιμηθώ, έχω θέσει τους στόχους... ξυπνάω και τίποτα, καμία ενέργεια.. νιώθω άδεια από στόχους.. σα να μην υπάρχει κάτι που να με ενθουσιάζει και να θέλω να κάνω.. Δυστυχώς όμως οι μέρες περνάν, με εμένα να νιώθω απλά άδεια..
Σήμερα με έχουν πιάσει τα τρελά μου.. ακούω μουσική και έχω κολλήσει το βλέμμα μου έξω από το παράθυρο να κοιτάω τα σύννεφα που περνάν.. ακόμη και αυτά κινούνται.. εγώ γιατί είμαι τόσο στατικά άδεια, τόσο μα τόσο πολύ;
Δεν ξέρω αν ψάχνω ένα σημάδι στα σύννεφα.. γιατί άλλωστε να υπάρχει σημάδι για μένα εκεί; Το αξίζω; Νομίζω κάθε μέρα έχω το σημάδι που αξίζω, είναι ο τρόπος που χτυπάει η καρδιά μου.. που παλεύει να ζήσω..
Άσε που σήμερα απλά κρυώνω..
Άδειασμα κ κρύωμα.. πακετάκι..

The Winner Takes It All

Οι Κυριακές μου αρέσουν, από πάντα, είχαν κάτι μελαγχολικό και όμορφο.. Η σημερινή Κυριακή μου χει κάτσει.. μα γιατί; Δεν ξέρω..
Και όλα είναι ιδανικά.. μπορώ να βγω να περπατήσω, να δω θάλασσα, να θαυμάσω την ομορφιά του ουράνου μαζί της.. μα δεν ξέρω..
Σκέφτομαι, σκέφτομαι, τα ξανασκέφτομαι και άκρη δε βγάζω.. επανέρχομαι στο συμπέρασμα πως δεν μπορείς να ξέρεις, δεν μπορεί πάντα να απαντηθεί αυτό το γιατί που σε καίει, σε τρώει, σου καταστρέφει την κάθε μέρα..
Και εμένα μου την καταστρέφει.. και ειδικά σήμερα.. δεν βλέπω τη ζωή μου να μπαίνει σε μια τάξη και μια γραμμή, και αυτό το τελευταίο διάστημα αποτελεί μια μεγάλη μου ανάγκη..
Δεν περίμενα να φτάσει η μέρα στη ζωή μου που δεν θα έχω τα κατάλληλα εφόδια να παλέψω για κάτι που θέλω, όμως ήρθε..
Δεν περίμενα να φτάσει η μέρα που θα κοιτάω το παρελθόν με τόση απάθεια, όμως ήρθε..
Όμως, όπως λέει και το τραγούδι.. ο νικητής τα παίρνει όλα.. και εγώ δεν μπορώ να ανταγωνιστώ.. δεν έχω τα απαραίτητα εφόδια.. δεν μπορώ να αγωνιστώ για την αγάπη σου, γιατί ξέρω εξαρχής πως θα χάσω όποιος κ αν είναι ο αντίπαλος..
Και σήμερα με έχει κουράζει να παλεύω να αποδείξω στον εαυτό μου πως έχω τα εφόδια..