Ταξιδεύοντας.. σκεπτόμενη

Τα τελευταία χρόνια έχω ταξιδέψει πολύ.. με πολλά και διάφορα μέσα μεταφοράς.
Έτσι, όλες μου οι μοναχικές σκέψεις και αναζητήσεις ζωντανεύουν δίπλα σε τοπία.. βροχερά και μη, άλλοτε παρέα με χαριτωμένα σύννεφα, άλλοτε πάλι με ήλιο και θάλασσα.. ενίοτε τα τοπία περιείχαν πανέμορφα χιονισμένα βουνά ή μύριζαν άνοιξη..
Πολλές μοναχικές σκέψεις σε βραδινά δρομολόγια παρέα με μουσική και μια πένα.. εν μέσω παραληρήματος από την κούραση.. με λεπτά δάκρυα και ίσως κάποιο βιβλίο παλιού γνωστού συγγραφέα..

Στο σημερινό μου ταξίδι, πάλι κάτι κεντούσε το μυαλό μου.. και έραβε τις σκέψεις, τη μία μετά την άλλη.. να τι προέκυψε...

Θα 'θελα να σε είχα δίπλα μου,
να είχαν χρώμα τα μάτια μου από τα μάτια σου,
να γέμιζε το κενό ενδιάμεσα από τα δάχτυλά μου,
αυτό το κενό που τόσα χρόνια μου τσακίζει τη ψυχή!
 
Θα 'θελα να μπορούσα μεμιάς να γύρω στον ώμο σου,
να σε μυρίζω και να κλείσω τα μάτια,
να ακούω τη φωνή σου να μου ψιθυρίζει για τα πιο απλά που κινούνται τριγύρω καθώς το λεωφορείο τρέχει,
να μου γεμίζει την εικόνα,
να μου ζωγραφίζει τη μέρα,
να μου θυμίζει το όνειρο!

Θα 'θελα να μπορούσα να σ' αγκαλιάσω,
με τη φυσικότητα που ένα παιδί μπορεί να αγκαλιάζει κάθε μέρα τους γονείς του,
για να σου δείχνω πως είμαι εδώ και ότι σε λατρεύω.

Θα 'θελα να με νιώθεις,
να ακουμπώ με τα ακροδάχτυλά μου κάθε κρυφό σημείο της ψυχής σου,
να βιώνεις κάθε μέρα το πόσο καίγομαι μέσα μου για σένα.

  Πολλά θα ήθελα... αλλά...

Το παν είναι οι δείκτες του ρολογιού να σταματήσουν να χτυπούν και για τους δύο ταυτόχρονα, δε νομίζεις;

Γιορτή της γυναίκας

Κάποτε μια φίλη είχε γράψει το ακόλουθο κειμενάκι.. φαντάζομαι για κείνη.. Παρόλα αυτά, δεν θα μπορούσε κάτι άλλο για μένα να πει πιο απλά και ταυτόχρονα σύνθετα τι είναι γυναίκα..

"Είμαι γυναίκα, είμαι γη, είμαι δέντρο, είμαι η μήτρα, είμαι αυτή που φέρνει, είμαι αυτή που ντύνει, είμαι αυτή που παρατηρεί, είμαι αυτή που τρέχει, είμαι αυτή που μεσολαβεί, είμαι αυτή που ενώνει και γεφυρώνει, είμαι αυτή που τρέφει, είμαι αυτή που φροντίζει να είναι την κατάλληλη στιγμή εκεί.. όπου κι αν είναι αυτό. Είμαι η ερωμένη της ζωής, είμαι η ιδέα του αγνώστου, είμαι η ιέρεια της φύσης, είμαι ο λόγος των άστρων, είμαι τα μυστήρια των ναών, είμαι το -Α- των Ελλήνων, το -Α- του μυστηρίου που συγκεντρώνετε και φανερώνει, είμαι το δαιμόνιο της αναζήτησης, είμαι το δάχτυλο της γνώσης, είμαι ο χιτώνας κάθε γενναίου Πολεμιστή και δίκαιου Ιππότη, είμαι το χώμα που τυλίγει κάθε σπόρο, είμαι κόρη-μάνα και γηραιά, είμαι ο βωμός του θυσιαστηρίου και είμαι η προσφορά της θυσίας, είμαι... ΓΥΝΑΙΚΑ. Είμαι ένα μέρος της Θεικής δημιουργίας, ένα μέρος της μεγάλης διασποράς και το γνωρίζω αυτό και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Και είμαι και το Τίποτα. Αλλά πέρα από όλα αυτά... είμαι και ΕΓΩ! Και είμαι εδώ. Τώρα είμαι εδώ. Εδώ... ένα σταθερό σημάδι... ακούνητο, ατάραχο, αμετάβλητο. Σα να μην ζω για μένα. " Θεονόη...

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες... να μην ξεχνάμε τι είμαστε και να παλεύουμε γι' αυτό... να μην αμελούμε τη γυναικεία φύση μας, να την αναδεικνύουμε με όποιο τρόπο το επιθυμούμε...

 [θέλω και γω να μου φέρει κάποιος λουλούδια 

και να κάνουμε μια βόλτα κάτω από το φως των αστεριών.. 

ο ουρανός απόψε γι ακόμα μια φορά είναι... μαγεία]

Lonely hearts

Dedicated to a friend..

The puzzle of a lost [ lonely ] soul..

Smells..
I miss the way you treat my body with your hands..
the way you hug me and kiss my cheeks..
Cause when I'm in your arms, you always smell me..
all the time..
I've never thought that my smell is so important to you..
I thought that you have forgotten it through years..



Dreams..
You and me..
my biggest dream of all..
my foolish one..
my misery..
your smile there, my heart here..
my life here, your dreams there..without me..




Distance..
There is a picture..
a small, tremulous, dark one..
Your smile is so obscure.. imperceptibly..
I steal every day a look..
Your eyes, your face, your hands, your body, your soul, your aura..
I want you so desperately despite the distance..


{And I will make sure to keep my distance}

Mirror
Take a look at my soul..
There is a disaster behind, don't you see?

Lies
A love full of worries..
Big troubles for nothing..


Freedom
Yesterday I felt free for the first time.. after so many years..
I cried inside me..
I felt the emptiness of my soul and I was there.. so beautiful again.. so alone..
I was myselt..  without anyone of you..

5 μέρες...

"Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί..
[...] υπάρχει ακόμα, υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί..
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή"



"Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω από τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο..."

Πρόσφατα διάβασα ένα αγαπημένο ποίημα σε ένα αγαπημένο βιβλίο και το παραθέτω.. λέγεται "πράγματα που δεν έκανες.."

"Θυμάσαι τη μέρα που δανείστηκα το καινούριο σου αυτοκίνητο και το τρακάρισα;
Νόμιζα πως θα με σκοτώσεις, μα δεν το έκανες.
Και θυμάσαι τη φορά που επέμενα να πάμε στη θάλασσα κι εσύ έλεγες ότι θα βρέξει, και έβρεξε;
Νόμιζα πως θα μου'λεγες, "Στο'χα πει". Μα δεν το έκανες.
Θυμάσαι τη φορά που φλερτάρισα με όλους τους άντρες για να σε κάνω να ζηλέψεις, και εσύ ζήλεψες;
Νόμιζα πως θα με παρατούσες, μα δεν το έκανες.
Θυμάσαι τη φορά που λέρωσα την ταπετσαρία του αυτοκινήτου σου με κρέμα φράουλα;
Νόμιζα πως θα με χτυπούσες, μα δεν το έκανες.
Και θυμάσαι τη φορά που ξέχασα να σου πω πως ο χορός ήταν επίσημος κι ήρθες με το μπλουτζίν;
Νόμιζα πως θα'φευγες, αλλά δεν το'κανες.
Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες. Αλλά με δέχτηκες και με αγάπησες και με προστάτεψες. Υπήρχαν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να σου ανταποδώσω όταν θα γύριζες από το Βιετνάμ.
Αλλά δε γύρισες."

Τώρα θα πεις πως κόλλησα αυτό το τραγούδι με αυτό το ποίημα... πραγματικά δεν ξέρω.. έδεσε.. το ποίημα αυτό το σκέφτομαι πάντα, από τότε που το πρωτοδιάβασα.. και όσο για το τραγούδι, έπαιξε σήμερα στο ραδιόφωνο.. είχα την τιμητική να το αφουγκράζομαι παρέα μ'άλλο κόσμο, που είμαι σίγουρη πως σκεφτόταν χιλιάδες πράγματα, όπως και εγώ.. όπως σκέφτεσαι και εσύ που κάθεσαι εκεί απέναντι και διαβάζεις λίγες από τις γραμμές μου...

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι κάτι πολύ μακάβριο..
Αν... είχα 1 χρόνο, 5 μήνες, 2 μήνες... 5 μέρες ζωής τι θα έκανα; Εσύ τι θα έκανες;
Θα μετάνιωνα; Θα έχανα το χρόνο μου κλαίγοντας; Θα ζούσα σε άρνηση; Θα έφευγα; Θα προσπαθούσα να βιώσω ότι πιο έντονο υπάρχει; Τί, μα τι θα έκανα;
Λοιπόν.. είναι απλό.. θα ξεκινούσα σίγουρα με μια βόλτα στην παραλία, να μυρίζω λίγο θάλασσα, να πιάσω τους μικρούς κόκκους της άμμου και να αφουγκραστώ τον υπέροχο ήχο των κυμάτων... ίσως ξάπλωνα για να δω και ουρανό... τα λίγα λευκά σύννεφα να χορεύουν στο φόντο του ουρανού και να σχηματίζω ένα σωρό σενάρια από αυτά.. και έτσι θα περίμενα.. τι; τον ήλιο να δύσει.. λατρεύω το δειλινό, λατρεύω... το φεγγάρι δεν θα'θελα να το χάσω, μακάρι να ήταν πανσέληνος..
Τώρα μου μείναν 4 μέρες... νομίζω πως θα'θελα να ζητήσω συγνώμη από ανθρώπους που πλήγωσα.. με λόγια, με πράξεις, με άτσαλες αθέλητες και μη κινήσεις... να ζητήσω συγνώμη κοιτώντας τους στα μάτια! Θα μου πεις, γιατί δεν το κάνεις σήμερα αυτό; μα το έχω κάνει... και ελπίζω να το έχουν λάβει αυτό όσοι πλήγωσα και να είναι καλά με τις επιλογές τους, να μην σκαλίζουν τα ανούσια.. όσο είμαι και εγώ..
Και πάμε στις 3 μέρες... χμ... θα μάζευα την οικογένειά μου και θα τους αφιέρωνα όλη τη μέρα... θα διασκέδαζα με τα νεύρα τους, με τις λέξεις τους... θα τους αγκάλιαζα σφιχτά, όπως προσπαθώ να κάνω κάθε φορά που τους βλέπω... θα τους μιλούσα τρυφερά, και θα σταματούσα αυτό το άσχημο παιχνίδι των λέξεων που φορές φεύγουν αβίαστα λόγω οικειότητας... Ιερό πράγμα η οικογένεια για μένα... μου λείπουν... και είναι κρίμα που τις περισσότερες φορές τους θεωρούμε τόσο δεδομένους και τους πληγώνουμε...
Τώρα μείναν 2 μέρες... εδώ δεν θα πω τι θα ήθελα να κάνω... νομίζω περιλαμβάνει ένα ταξίδι... ένα αν μη τι άλλο τρελό ταξίδι, σαν αυτά που αποφασίζεις έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη, επειδή στο λέει η καρδιά σου...
Και τέλος... 1 μέρα... θα την αφιέρωνα στον εαυτό μου και σε πράγματα που αγαπώ να κάνω... ίσως έγραφα επιστολές, ίσως ποιήματα... ίσως και τίποτα... τελικά πόσο εγωισμό έχω... είμαι άνθρωπος με τη βούλα...
Θα 'θελα να ΄ξερα και τις δικές σου σκέψεις επί του θέματος...

5 μέρες ζωής... να μην ξεχνάμε πως ουσιαστικά ούτε 5 μέρες έχουμε... τη στιγμή έχουμε... και δε την υπολογίζουμε... τι θα πει αύριο; τι θα πει μετά από 6 μήνες θα σε δω; τίποτα δεν θα πει... γιατί ο χρόνος τα αλλάζει όλα... δεν είμαστε και τόσο σταθεροί ώστε να μην σπάμε στο χρόνο ή την απόσταση...
Οπότε, να μην ξεχνάμε ότι έχουμε μόνο το σήμερα, αυτή ακριβώς τη στιγμή, όπως να μην ξεχνάμε να κάνουμε πράγματα που αγαπάμε και να περνάμε χρόνο με ανθρώπους που αγαπάμε...

Να που έγινε πραγματικότητα και αυτό το ποστ... και σπατάλησα σ αυτό την τωρινή μου στιγμή...
Καλό βράδυ και καλή Άνοιξη ;)