Ο Οκτώβρης της έμπνευσης...

Πινελιές γαλάζιου κάποιο απόγευμα

με κόκκινες ζεστές ανταύγειες αγκαλιάς 

σηματοδοτούν την αρχή μιας νέας εποχής 

και το τέλος μιας άλλης. 

Οκτώβρης μήνας και η ζωή συνεχίζει το ταξίδι της,

άλλος χορεύει σε μια αίθουσα,

άλλος εντυπωσιάζει το κοινό του στα φανάρια..

Ο σκοπός είναι ο ίδιος,

το ταλέντο υπάρχει 

και εσύ απλά θαυμάζεις

εκείνους που αγαπούν τις κινήσεις,

βρίσκοντας τη θέση τους στον κόσμο..

Οι σκέψεις είναι άφθονες,

γυρίζουν μέσα στο μυαλό σου

και καταλαμβάνουν το χώρο που απλόχερα τους χαρίζεις.    

Η μόνη αλήθεια;

Η κάθε μέρα μπορεί να είναι μια νέα αρχή.

~Ο μήνας της έμπνευσης! Καλό Οκτώβρη!~

Ένας αλλιώτικος Σεπτέμβρης...

Κάμαρα των δεκαοχτώ,
ακολουθεί μια αλήθεια θαρρώ,

τηλέφωνα με λόγια πικρά,

χαρίζουν δάκρυα βουβά.

Οι κινήσεις παίζουν σε αργό ρυθμό,

σε ήχο σιωπηλό και πνιγηρό.

Οι σκέψεις πνέουν θολές κι αυτές,

ώστε να καταλήγουν σε μνήμες υπαρκτές..

Οι αλλαγές των τριάντα παρά κάτι είναι παρόν,

σε τούτη την νύχτα των σκοτεινών καιρών..

Οι σταθερές της ζωής τρεμοσβήνουν ξανά

και εγώ εκλιπαρώ για ακόμα μια φορά..

"Μην μου κλέβεις τα αποθέματα της καρδιάς μου αυτό το φθινόπωρο.."

~ Καλό φθινόπωρο! ~ 

Όταν εκείνα και τα άλλα είναι απλά παρόν...

Είναι στιγμές, λέξεις, σκέψεις που θέλω να φύγουν..

Όσο πιο μακριά γίνεται..  

Να γίνουν μια σταγόνα στον ωκεανό της ζωής..

Δεν μπορώ να συνεννοηθώ με το μέσα μου,

ονειροβατώ άοπλη, όπως πάντα και

νιώθω μια ακατανίκητη, απρόσμενη, αδιαπραγμάτευτη έλλειψη.

Όταν έφυγα με το είναι μου σπασμένο σε χίλια κομμάτια,

ποτέ δεν πίστευα πως θα έρθει η μέρα που αυτά τα κομμάτια θα ενωθούν

και θα μου λείπεις.

Ποτέ δεν περίμενα πως θα ακούω την ηχογράφηση σου τόσο συχνά, έτσι απλά για να νιώθω τη χροιά σου να αγγίζει την ψυχή μου.

Έκλεισα τις πόρτες και στριμώχτηκα σε έναν τόσο δα μικρό κόσμο,

μοναχικό, δύσκολο, προσωπικό,

στον οποίο, φυσικά, δεν χωρούσες,

και τώρα, μετά από τόσα χρόνια είναι τόσο εγωιστικό να μάθεις όλα αυτά που νιώθω.

Είναι κρίμα που άφησα τις πληγές μου να γίνουν αλυσίδα..  

και έχασα το θάρρος για την αλήθεια που μοιραστήκαμε..

Πως μπερδεύεται καμιά φορά το παρόν με το παρελθόν...
και όλα αυτά παρέα με τις σταγόνες της βροχής
και μια κούπα καφέ..

~ Καλό μήνα αγαπημένοι μου! ~

Στις όστριες του Αιθέρα...

Στις όστριες του Αιθέρα

Η νύχτα είναι σιωπηλή,

ψυχρή, άδεια...

Η τρικυμία φαντάζει σκοτεινή,

ανάστατη, ξένη…

Σκέψεις οι ώρες που μοιάζουν με δικαστές,

φρουροί του σήμερα

που απέρριψαν το χθες.

Το καράβι είναι ακυβέρνητο,

δίχως προορισμό.

Το παζλ της ζωής απαιτεί τη δόξα του.

Εκείνη την παλιά του αίγλη.

Όμως, κι αυτό, μάταια φιλοδοξεί να νικήσει τον ανελέητο θάνατο της ψυχής.

Στις όστριες του αιθέρα,

από καιρό,

είναι κρυμμένο το πιο βαθύ μυστικό.

Κάπου στο διαδίκτυο.

Αυτή η γλώσσα ποτέ δεν θα πάψει να με συγκινεί και να με εμπνέει.

~Να έχετε έναν όμορφο Αύγουστο, αγαπημένοι μου!~